Karakal inaczej zwany rysiem stepowym jest zwierzęciem występującym w Azji, na półwyspie Arabskim i w Afryce. Należy do rodziny kotowatych i jest drapieżnym ssakiem łożyskowym. Wysokość jego ciała sięga 50 centymetrom, a długość bez ogona waha się od 60 do 80 centymetrów, ogon zaś między 20, a 30 centymetrów. Samice karakali są mniejsze, a tych zwierząt nie przekracza 18 kilogramów. Sierść karakali jest różna, i waha się od jasnobrązowej do ciemnobrązowej, czasami karakale są nawet czarne, a pod brzuchem nawet białe. Karakale mają bardzo charakterystyczne uszy, które są długie i czarne z tyłu, zakończone zaś są pędzelkami, które w przeciwieństwie do rysia rosną. Karakale mają smukłą, ale mocną sylwetkę, a ich łapy są silne. Zwierzęta te mają urozmaiconą dietę mięsną, gdyż żywią się zarówno ssakami, jak i wężami, czy płazami. Zamieszkują one głównie krzaczaste zarośla, stepy sawanny i półpustynie. Karakale ze względu iż są uważane za są niezwykle poszukiwane przez kłusowników i zabijane. Samce i samice karakali żyją osobno, jednak zamieszkują zachodzące na siebie terytoria.
Karakal
Salamandra plamista
Salamandra plamista to gatunek chroniony rzadko występującego płaza z rodziny salamandrowatych. Występuje w południowej części krajów Beneluksu i Polski. Jej zasięg jest ograniczony z południa przez morza medyteruańskie. Salamandra plamista mierzy średnio od 10 do 20 centrymetrów, a jej maksymalna długość, to 32 centymetry. Jej ciało jest walcowate i krępe. Głowa salamandry jest za to szeroka i płaska, a jej oczy wyłupiaste. Z boku głowy posiada znacznych rozmiarów gruczoły przyuszne, które wydzielją gęsty jad, który niesamowicie drażni śluzówkę jamy gębowej napastnika. Salamandryna, czyli ten jad nie ejst groźny dla człowieka, jednak może podrażnić oczy, dlatego własnie nei wolno dotykać tych ślicznych i niewielkich zwierzątek. Jej szczęku zaopatrzone są w dwa rzędy niewielkich zębów, gdzie inne rodzaje zębów rosną na środku podniebienia. Ogon salamandry jest dośc długi, jdnak nie dłuższy od jej ciała, w przekroju jest okrągły. Salamandra posiada bardzo charakterystyczne jaskrawe ubarwienie. Jej wierzch ciała jest czarny i bardzo błyszczący, pokryty żółtymi lub pomarańczowymi plamami. Niekiedy jej ciało pokrywają pasy. Salamandra plamista posiada tak naprawdę bardzo zmienne ubarwienie. Każde zwierzę posiada unikatowy układ i kształt plam.
Dziobak
Dziobak to bardzo charakterystyczne zwierze występujące w Tasmanii i Australii. Prowadzi raczej samotny tryb życia. Jego ciało sięga długości niekiedy aż 70 centymetrów, nie wliczając w to ogona, który może mierzyć dodatkowo do 15 centymetrów. Samce są większe od samic i warzą od nich około o 1/3 więcej. Ogólnie zaś osiągają maksimum 2,5 kilograma wagi. Dziobak posiada różne ubarwienie od brązowego do brązowo czarnego. Jest to zwierze doskonale przystosowane do pływania. Posiada szeroki i płaski ogon, który ułatwia szybkie poruszanie się w wodzie i błonę między palcami wszystkich kończyn. Dzięki swojemu przystosowaniu występuje w jeziorach, rozlewiskach i wolno płynących rzekach. Ciekawostką jest, iż dziobaki nie posiadaj sutków, ani nawet niby sutków. Mleko wytwarzane jest wprost u nasady włosa, stąd też młode zlizują je z sierści matki. Dziobak to niesamowite zwierze, chociażby ze względu na swoją budowę. Jego kończyny umieszczone są z boków ciała, a dziób jest pokryty skórą. Młode dziobaki tak jak i młode ssaki posiadają zęby mleczne, jednak wypadają one a na ich miejsce nie wyrastają zęby stałe, tak też te dojrzałe zwierzeta nie posiadają uzębienia.
Emu
Emu jest nielotnym ptakiem, jest to największy ptak żyjący w Australii i drugi pod względem wielkości na świecie, zaraz po trusiu. Jego upierzenie jest brązowe. Emu rośnie nawet do wysokości 2 metrów. Jest to pospolity ptak w Australii, występuje licznie, ale unika gęsto zaludnionych miejsc, lasów i miejsc pozbawionych wody, stad nie tak łatwo jest go spotkać. Jest bardzo wytrzymałym ptakiem nielotnym, który przy odpowiednim tempie nie męczy się szybko i może pokonywać długie dystanse. Osiąga na krótkich dystansach prędkość 50 km/h. Jest to ptak wędrowny, który prowadzi oportunistyczny tryb życia. Emu żywi się głównie roślinami i owadami, a w poszukiwaniu pokarmu może przemierzać nawet długie dystanse. Budowa emu jest bardzo masywna. Ma on długie nogi o trzech palcach. Jego pióra są koloru brązowego u obu płci. Ma stosunkowo niewielką głowę o odcieniu niebieskoszarym. Jego skóra pozbawiona jest pierza na jej bokach oraz na szyi. Emu broni się uderzając nieprzyjaciela bardzo silno swoimi masywnymi nogami. Jest to zwierze zamieszkujące krzaczaste australijskie stepy.
Zając szarak
Zając szarak jest ssakiem pospolitym, który występuje na terenie całej Polski. Jego ciało osiąga długość od 40 do 75 centymetrów, a wysokość około 30 centymetrów. Ogon zająca szaraka zwany jest omykiem i ma długość od 8 do 10 centymetrów i jest od góry czarny, a od dołu biały. Zwierze to dochodzi nawet do 10 kilogramów wagi. Zając ten posiada wyjątkowe uszy, które są dłuższe od głowy, zwane są słuchami. Jego łapy – skoki, są wąskie i twarde, dzięki czemu zając doskonale biega po twardym terenie. Dzięki znacznie dłuższym tylnym nogom zając porusza się słuchami susami podczas biegu. Futro zająca szaraka ma kolor szarobrązowy, co doskonale maskuje go w otoczeniu gdzie jakim żyje. Jest to więc ubarwienie ochronne. Zimą futro szaraka gęstnieje i staje się znacznie jaśniejsze niż latem, zapewniając mu ochronę przed zimnem i drapieżnikami. Głównym wrogiem zająca jest w Polsce lis, szczególnie poluje on na młode osobniki. Zające są typowymi roślinożercami. Sporadycznie piją wodę ze zbiorników gdyż zazwyczaj wystarcza im rosa znajdująca się na roślinach przez nie spożywanych. Latem zjadają niewielkie nadziemne części roślin, a zimą obgryzają gałązki drzew i krzewów.
Gepard
Gepardy to niezwykle piękne zwierzęta z rodziny kotowatych. Jako jedyne koty nie potrafią jednak chować pazurów. Stąd też wzięła się ich nazwa. Gepardy posiadają niezwykle małą różnorodność genetyczną. Gepardy spotkać można przede wszystkim w Afryce, niegdyś jednak zamieszkiwały bardzo powszechnie Indie i płaskowyż irański, gdzie zostały udomowione przez arystokrację. Wykorzystywano je wtedy w polowaniach na antylopy. Gepardy licznie występują wyłącznie w parkach i rezerwatach południowej Afryki, spotkać je jednak można jeszcze w południowych obrzeżach Sahary oraz w Iranie, gdzie występują w izolowanej lokalizacji. Poważne zagrożenie populacji w Iranie stwarza rozmnażanie wsobne tych osobników. Głównym zagrożeniem są da nich choroby genetyczne i presja środowiska. Tylko niektóre gepardy osiągają jednak dojrzałość płciową. Głównym zagrożeniem dla młodych są drapieżniki takie jak lwy i hieny. Obecnie na świecie występuje zaledwie 12 tysięcy osobników, co stwarza niebywałe zagrożenie dla populacji tych zwierząt. Gepard to niezwykle piękne zwierze. Jego ciało jest smukłe, wygląda na wątłe, chociaż w rzeczywistości takie nie jest., jego skóra pokryta jest charakterystycznymi cętkami.
Żarłacz biały
Rekiny od zawsze uznawane były przez człowieka jako najgroźniejsze i najbardziej niebezpieczne ze zwierząt. Żarłacz biały jest jedynym żyjącym przedstawiciele, rodzaju Carcharodon i jest blisko spokrewniony z wymarłym megalodontem. To jeden z największych rekinów drapieżnych. Jest to gatunek ryby, który można spotkać w większości ciepłych wód od tropikalnych do umiarkowanych. Żyje na różnych głębokościach w wodach oceanicznych. Posiada krępe ciało, wrzecionowate, silnie umięśnione. Osiąga zazwyczaj długość do 6 metrów i wagę nie większą niż dwie tony. Żeńskie odpowiedniki żarłacza białego są znacznie większe od samców. Największy spotkany o tej pory żarłacz biały miał długość 7,2 metra i ważył 3,4 tony. Żarłacz biały posiada krótki, tępostożkowy pysk oraz niewielkie oczy i małą truskawkę. Jego zęby są wielkie i ostre o trójkątnym kształcie, posiadają piłkowate krawędzie. Rekin ten posiada doskonały węch. Niesamowicie reaguje na krew, gdzie jej kropelkę potrafi wyczuć nawet w 115 litrach wody. Jest niezwykle zwinny i szybki. Ludzie nie są „przysmakiem” tego rekina, chociaż dość często zdarzają się ataki na ludzi.
Jeleń baweański
Jeleń baweański jest endemicznym gatunkiem ssaka z rodziny parzystokopytnych. Obecnie występuje on wyłącznie na wyspie Bawean w Indonezji. Występuje on na niewielkiej powierzchni ok. 200 km2 w dwóch niewielkich populacjach. Na swoje siedlisko obiera zarośla i lasy z gęstym podszytem. Jeleń baweański posiada dość krępe i długie ciało, jego głowa jest krótka. Zwierze ma krótkie przednie kończyny, co potęguje wrażenie masywności. Ciało tego gatunku jelenia sięga długości 115 cm, a ogon zaledwie 20 cm. Posiada niewielkie uszy, które są pokryte gęstym włosem, jego sierść ma barwę jasno brązową. W wieku 12 miesięcy u samców zaczyna wyrastać poroże i dorasta do maksimum 47 cm, zazwyczaj nie osiąga aż tak dużej długości. Jeleń baweański prowadzi nocny tryb życia, za dnia ukrywa się w zaroślach, żyje zazwyczaj w parach. Czasami pary te to samiec i samica, a czasami samica i młode. Jelenie baweański spotkać grupami można jedynie podczas zerowania, bądź w okresie godowym. Żywi się wyłącznie roślinami, niekiedy chodzi na pola uprawne graniczące z lasem. Metody jego komunikacji nie są dokładnie poznane.
Świstak alpejski
Świstak alpejski jest gryzoniem z rodziny wiewiórkowatych. Długość jego ciała waha się między 42, a 54 cm, jego ogon sięga od 13 do 16 cm. Zwierze to warzy około 2,3 – 5,7 kg. Samce są zarówno większe, jak i cięższe od samic. Świstaki posiadają różną barwę: od żółtawobrązowej do czerwonawej lub nawet szarej. Jedno, co nie różni się u świstaków to ubarwienie wierzchu głowy, który zawsze ma barwę czarną oraz boki ciała i nogi, która są żółtawoszare. Świstak alpejski jak już z samej nazwy wiadomo zamieszkuje głównie Alpy, ale występuje również w niektórych partiach Karpat. Również w Pirenejach można go spotkać, jednak został tam wprowadzony sztucznie. Świstak ten jest typowym gatunkiem wysokogórskim. Żyje w piętrze hal i turni, czyli w miejscach trudno dostępnych nie tylko dla człowieka, ale również i dla drapieżników. Świstak mieszka w norach, które kopie na głębokość około jednego metra i długość sięgającą niekiedy nawet 10 metrów. Świstak alpejski żyje w stadach unikając ruchliwych szlaków turystycznych. Jest to zwierze niezwykle ostrożne i płochliwe. Stoi współgra ze sobą podczas żerowania i zawsze jeden z osobników stoi na czatach chroniąc tym samym inne osobniki